خاطرات نیوزلند

می گویند:«ابوسعید ابی الخیر» به مجلسی دعوت شده بود که وعظ کند.جمعیت بیش از گنجایش مسجد بود و مستمعین چنان نشسته بودند، که جا برای تازه واردان نبود.کسی برای گشودن جا ،فریاد کشید:

«خدا بیامرزد، کسی را که برخیزد و گامی فرا پیش نهد!»

و ابوسعید که تازه بر منبر نشسته بود تا سخن بیاغازد، گفت: «سخن همین است که این مرد گفت!»

ادموند هیلاری یکی از این آدمهاست که گامی فرا پیش نهاد. نام  او با نام نیوزلند گره خورده است. آدمهائی که جان بر سر کنونیان می گذارند. آزاده جانند و آزاده دل.

اینکه چرا به کوه میرویم سوالی است که هر کوهنوردی از خودش می پرسد. اما مگر ما جواب تمام سوالها را باید بدهیم تا قدم در راهی بگذاریم.

به هر حال ادموند اولین کسی که در 29 مه 1953 همراه با تنزینگ نورگی، راهنمای نپالی، به قله 8850 متری اورست صعود کرد. نیز در گذشت.

 اما مثال زیبائی از یکی از دوستان جدید که انگار سالهاست همدیگر را می شناسیم شنیدم که برایم تازگی داشت. داستان بر می گردد به فردی  که برای دوره به انگلیس در بخش بیماریهای عفونی می رود. بیماری با تشخیص "تب با منشا ناشناخته" بستری بوده بعد از چند روز پزشک میهمان به استاد مربوطه می گوید بنظرم این بیمار بروسلوز دارد. پس از آزمایش تشخیص تایید می شود. استاد می پرسد تا کنون چند بیمار شبیه به این داشتی؟ و چند مقاله نوشتی؟ پاسخ منفی بود. و بعد استاد می گوید تو یک انگل علم هستی که از این سفره تغذیه می کنی اما به آن چیزی اضافه نمیکنی.